Vandaag begon vroeg: om 7.00 uur ging de telefoon! Wake-up-call! Na het ontbijt vertrokken we naar de basisschool voor een gezellig dagje met de kinderen, dachten we. Maar toen we het terrein opreden, wisten we niet wat we zagen: de hele school stond ons op te wachten met Nederlandse en Japanse vlaggetjes. Een zee van zwaaiende vlaggetjes kwam ons tegemoet en toen we uitstapten werden we met gejuich begroet. Door een haag van zingende en roepende kindertjes moesten we ons een weg zoekennaar de ingang en van daaruit werden we begeleid door elk drie kindertjes en een volwassen vrijwilliger naar een klaslokaal. De ontvangst was buitengewoon hartelijk. Iedereen rende zichrot om alles gladjes te doen verlopen. Er was voor ieder van onseen plek gereserveerd achter een kinderlessenaartje, keurig kaartje met de naam er bij eneen groot aantal kadootjes die de kinderen zelf heel kunstig in elkaarhadden geknutseld. In het welkomstwoord van het hoofd van de school werd uitvoerig stilgestaan bij de speciale band, die reedslang bestaat tussen de stad Mizumaki en Nederland. De geschiedenis werd gememoreerd vanaf 1600, toen de eerste Nederlandse handelsmissie tot Japan werd toegelaten in Deshima (die ook op ons programma staat), uitvoerig werd ingegaan op de rol van Japan tijdens de tweede wereldoorlog en nadrukkelijk werd spijt betuigd over deze periode, waarin zo veel leed en onrecht werd toegebracht aan Nederlandse burgers en krijgsgevangenen. Af en toe kreeg ik een brok in mijn keel en moest mezelf dwingen me goed te houden. Vooral de aanblik van al die vrolijke, lieve en onschuldige kindertjes, die zo hun best voor ons deden, ontroerde me behoorlijk. Zij deden me denken aan mijn kleinkinderen nu en aan mijn eigen verscheurdejeugdjaren ten tijde van de Japanse bezetting, toen ik ongeveer dezelfde leeftijd gehad moet hebben als deze kindertjes. Na de toespraken en uitwisseling van kadootjes, werden we in groepjes ingedeeld om samen met de kinderen deel te nemen aan schoolactiviteiten, zoals bijvoorbeeld caligraferen van Japanse karakters. De begrippen Hoop, Liefde en Vriendschap werden daarbij geoefend. De ochtend werd besloten met een lunch tesamen met de kinderen. Een lunch zoals ze die altijd krijgen tussen de middag, bestaande uit een kommetje rijst, groente en een weinig vlees, vis of tofu. Het viel me op dat de kinderen hun bordjes en schaaltjes volkomen leeg aten. Er bleef geen rijstkorreltje achter, hetgeen mij niet lukte, omdat ik worstelde met de eetstokjes. Later hoorde ik, dat het ze was ingeprent uit eerbied voor de boer, die zo veel moeite en energie stak in het kweken van de rijstplantjes. Toen schaamde ik me een beetje, dat ik niet beter mijn best geddaan hadmet de eetstokjes.

Na het bezoek aan de school, werden we op het gemeentehuis ontvangen door burgemeester en wethouders. Ook hier weer toespraken, spijtbetuigingen en kadoos in een hartelijke sfeer.

s'Avonds tot slot een diner met burgemeester en wethouders, waarbij wete gast warenbij het Commité tot bevordering en uitwisselingvan vriendschap en cultuur tussenJapan en Nederland. Al met al een indrukwekkende dag. Ik heb diep respect gekregen voor de Japanners, die de grootheid toonden zich berouwvol te kunnen opstellen ten aanzien van hun verleden enhun jeugd er diep van weten te doordringen van het belang van vrede en vriendschap. Nooit meer zal ik schamper spreken over 'jappen'.