We zijn in Tokyo gestart met een lunch in een Indonesisch restaurant. En beetje rommelig, lekker Indonesisch van sfeer en karakter. De keuken was voortreffelijk.

De skyline van Tokyo is wat ik er van verwacht had, veel hoogbouw, een beetje Manhatten-achtig. De straten waren brandschoon, zoals overal in Japan. Het verkeer maakte een rustige, ordelijke indruk (heel anders dan Jakarta of Bangkok). Alleen de fietsers rijden hier (legaal) over het trottoir.

Aan het einde van de middag werden we ontvangen op de Chuo Universiteit voor een ontmoeting met studenten politicologie, rechten en economie. Bij binnenkomst zag ik een zaal vol met jonge gezichten, die ons verwachtingsvol aankeken. Ik had het gevoel, dat ze van ons verwachtten dat we de sleutel tot een betere wereld kenden en hen die zouden aanreiken. In plaats daarvan hoorden ze uit onze groep alleen verhalen, die handelden over de ellende die ons is aangedaan. Persoonlijk vond ik het een beetje beschamend. Deze jonge mensen vol toekomstverwachting hadden daar niets mee te maken! Over het heden (verzoening) en de toekomst (samenwerking en vrede)werd nauwelijks iets door ons naar voor gebracht. Ikmeende verbazing en teleurstelling te kunnen aflezen op de jonge gezichten vóór ons.In hun vragen lieten ze dit ook doorschemeren. De beantwoording van hun vragenwas mijns inziens onvoldoende en schoot te kort. We waren hier niet op voorbereid en de beantwoording van de vragen á l'improviste door een van ons bleek te hoog gegrepen. Hoe spijtig ook, daarna hebben wetijdens het persoonlijk contact,bij het koud buffet gezellig en zeer geanimeerd met ze zitten praten.Het waren bijzonder aardige jonge mensen, communicatief ingesteld, vol belangstelling voor ons, ons land en ons verleden en tenslottehoopvol gestemd met betrekking tot de toekomst.